- Ile ofiar? - Tyle, by wyszło autentycznie.
Chcesz odzyskać życie odebrane ci przez brata.
Taka jest tego cena.
Myślałam, że nienawidziłeś brata,
a chciałeś sam pomścić jego śmierć.
Straciłeś rozum, Gaizka.
Jamal jest w Madrycie.
Przeniesiemy tam operację.
- Tak? - Tu Omar. Pomóż mi.
Jamal się z nią skontaktował.
Pewnie zrobi to po raz kolejny.
- Jadę do Madrytu. - To pułapka.
Robią z ciebie przynętę.
Przenosimy operację, nie panią.
Oferują nagrodę w wysokości 200 000 euro...
Wycofa pani nagrodę?
Jeśli przeprosisz również matki innych ofiar.
Nie kontynuujesz śledztwa w Madrycie.
Ale prawo nie zabrania ci pozwiedzać podczas urlopu.
Jeśli chcą grać nieczysto, nie zostaniemy w tyle.
Na pewno się tu umówili.
Nie ma tam okien ani wentylacji. Nie ucieknie.
Zostawię numer.
Jeśli zadzwoni, proszę mu go dać.
Jeden telefon do ministerstwa i koniec.
Po karierze.
Ten trik z urlopem
to pani pomysł?
Nie wiem, o co chodzi.
Przyjechałam do muzeum Prado.
Utrudniła nam pani pracę
i zgubiliśmy Aranguren.
Miał pan tam sześć osób.
Kto uwierzy, że stracił pan z oczu cel
przez zamiejscową policjantkę?
Skończę z panią.
Dobrze.
Niech też pan podwoi patrole na stacjach
i obserwuje drogi na południe.
Ja bym tak uciekała.
Proszę dopić kawę.
Oficer odstawi panią na lotnisko i dopilnuje, by wróciła pani do domu.
Jeszcze jedno.
Niech pani spróbuje tu wrócić,
a inaczej będzie pani żywić syna.
À propos syna...
dobrze mu w Madrycie i chętnie rzuci okiem.
Kurwa.
W porządku?
Tak. Spokojnie.
- Przepraszam. - Daj spokój.
Krwawisz.
Masz.
Pokaż.
Boli?
- Nie. - Na pewno?
Nie martw się.
Co robiłaś?
Zatykałam ci nos.
Dlaczego?
Bo chrapiesz jak niedźwiedź.
Ja nie chrapię.
- Chrapiesz. - Nie.
Skąd wiesz? Przyjechałeś i od razu zasnąłeś.
Olałeś mnie.
Nie śmiałbym.
Tak było.
To dlatego, że ścięłam włosy?
I tak mnie podniecasz.
Tak tęskniłem za twoją główką.
Boże.
Wyglądasz okropnie.
Same zadrapania i siniaki.
- Słabo ze mną. - No.
Nie zatykałam ci nosa.
- Nie? - Nie.
A co robiłaś?
To.
I to...
I to.
Wczoraj po południu matka Omara Jamala,
domniemanego terrorysty i zamachowca z Bilbao,
dobrowolnie wystąpiła w mediach
na nagłej konferencji prasowej.
Chciałabym powiedzieć rodzinom ofiar, że bardzo mi przykro.
Przykro mi, że przez to przechodzą.
A ich cierpienie jest moim cierpieniem.
Podzielam ich ból z powodu tego, co się stało.
I chciałabym też powiedzieć ofiarom,
że i ja domagam się, aby sprawca tej tragedii
zapłacił za to, co zrobił.
Moje serce jest z nimi.
Baskijska policja...
Zadowolona?
Nie.
Nie powiedziała „przepraszam”
i nie obwiniła syna.
Nie odbierzesz?
To pewnie dziennikarz.
Od konferencji wciąż wydzwaniają.
Nie musiałaś tego robić.
- Ona chciała cię upokorzyć. - Co miałam robić?
Wiesz, co bym zrobiła?
Jeśli znów zadzwonią,
zażądaj kasy.
Pojedziecie na wakacje, gdy uniewinnią Omara.
Masz, to zaproszenie na moje urodziny.
Mów na „pani”.
Okaż szacunek pani Maríi.
Nie słuchaj jej.
Zaproszenie na urodziny?
Impreza.
Lubię imprezy.
Mama pozwoli mi puszczać wideo z YouTube'a. Nie?
To twoja impreza.
Zrobisz, co zechcesz.
Jak mam się ubrać?
Oby to nie był bal.
Nie, to zwyczajna impreza.
Ubierz się jak stara. Normalnie.
Aissa!
Proszę mu wybaczyć.
Mogę odebrać?
Proszę.
Cześć, Saro.
Tak, słucham.
Ach.
Rozumiem.
W porządku.
Dziękuję za telefon.
Co?
Coś nie tak?
Nie.
To matka jednego z kolegów Aissy.
Już trzecia, która uprzedziła, że jej syn nie przyjdzie na urodziny.
Ludziom często coś wypada.
Niech pani nie udaje.
Nikt nie chce puścić syna do domu jakichś...
Może powinnam odwołać.
Nawet o tym nie myśl.
Bądź ponad tych uprzedzonych ludzi.
Aissa zasługuje na dużą imprezę.
Jeśli dzieci nie przyjdą, zaproszę swoich znajomych.
Staruszki może nie nadmuchają balona,
ale wytną confetti z papierowych serwetek.
Wiesz, że w hotelach się nie pali?
Iker dziś występuje.
Ćwiczył od miesiąca.
Sztuka opowiada o przyrodzie.
Jest krasnalem.
Mała rola.
Mówi jedno zdanie:
„Uwaga na grzyby, są trujące”.
Paul Newman też pewnie
nie zaczynał od dobrego zdania.
Mam w dupie zdanie.
Boję się tego, co będzie potem.
Wśród rodziców chwalących się swoimi dziećmi...
będę umierać ze strachu,
myśląc, czy zauważą, że właśnie kogoś zabiłam.
Wezmę prysznic, by oczyścić umysł.
Tata?
Nie patrz tak.
Znam twoje miejscówki.
Mogę wejść?
Trudno cię złapać.
Zniknąłeś, odkąd wystawiłeś mnie w Madrycie.
- Jeśli przyszedłeś wypominać... - Nie.
Pogratulować.
Japończycy już nie są tymi honorowymi ludźmi,
którzy obrażają się, gdy ich ktoś wystawi.
Teraz chcą pieniędzy...
a ty im je dałeś.
Ucieszył ich twój wkład w projekt.
Więc...
gratulacje.
Dziękuję.
Możesz tu zostać i świętować
z tą dziwką, którą bzykasz.
Ale w hotelach się nie pali.
To nie tak.
Nie ma na świecie innych cip?
- Nie mów tak o niej. - Co?
Ty bydlaku!
Gaizka, nie!
Przypominam, że jestem matką twojego wnuka.
To więcej niż bycie cipą.
Zawsze sądziłem, że twoja supermoc to zjebanie wszystkiego.
Ale jebanie żony brata...
Prześcignąłeś sam siebie.
Czemu się nie poddałeś?
Podobno dzwoniłeś. Co się stało?
Co z Ahmedem?
Słuch po nim zaginął.
Mówią, że z tobą współpracował.
Co jest?
Ahmed nie żyje.
Co?
Chciałem się poddać, jak prosiłaś,
ale policjanci byli fałszywi.
Zabrali nas na farmę i go zastrzelili.
To moja wina.
Nie bądź głupia.
Poprosiłam go o to. A ty się poddałeś przeze mnie.
Nie wiedziałaś.
Gdyby nie ja, wciąż by żył.
Zabiłam go.
Nie mów tak. Nikogo nie zabiłaś.
Właśnie że tak.
Nie myśl tak. To nie twoja wina.
Przestań.
Przestań. No już.
Pora się wymeldować.
Powiedz, że zostaniesz.
Goście czekają.
- Otwórz, bo wejdzie. - Nie.
Masz natychmiast opuścić pokój. Słyszysz?
- Proszę. - Nie mogę.
Jasne, że możesz.
Tak. No dawaj.
Słyszysz?
- Proszę. - Nie mogę.
- Błagam. - Nie.
Złotko!
Edurne...
Uda ci się, dobrze?
- Dasz radę. - Wchodzę.
Nie słyszysz, jak krzyczę?
Byłam w łazience. Zostanę jeszcze dzień.
Nie. Inni goście czekają.
Powiedziałam im, że mam pokój.
Dorzucę 10 € za noc i opłacę dwie z góry.
Dobrze, ale natychmiast zejdź do recepcji.
Spóźnisz się,
a dam im pokój.
Czy to jasne?
Zaraz zejdę.
Jesteś wspaniała.
Wszystko gra?
Zejdę zapłacić i kupię coś do jedzenia.
Pewnie konasz z głodu.
O tak.
Jakbym nic nie jadł od 2007 roku.
Edurne...
Nie myśl o tym, okej?
Posłuchaj. To nie była twoja wina.
Ahmeda zabili ci dranie, nie ty.
Dobrze?
Tak.
To nowy zakres poszukiwań.
Policja zwiększy
ilość patroli na ulicach
o sześć mobilnych i 20 policjantów.
Macie przeszukiwać incognito każdy hotel,
hostel i park.
Przegrzebiecie każdy milimetr miasta.
Olaegi uciekła.
Słucham?
Zabrałem ją na oddział.
Zostawiłem pod drzwiami, ale się nie zgłosiła.
Przecież rodziła.
Może ją przenieśli. Sprawdziłeś?
Tak. Dwukrotnie.
Daj nagranie z przesłuchania.
Suka...
Salam alejkum.
Wa alejkum salam.
Pochowacie je?
Święte księgi.
Pewnie koledzy byli niedelikatni przy przeszukaniu
i je sprofanowali.
Jak na policjantkę wiele pani wie o naszych religijnych tradycjach.
Cóż, jesteście ostatnio na topie.
Nie prosiliśmy o to.
Jeśli znałaby pani słowa proroka Mahometa,
wiedziałaby pani, że islam odrzuca przemoc.
Wiem o tym.
Ale tu nie zawiniły religia czy wiara.
Problemem są ludzie.
Ci, którzy robią okropieństwa,
i ci, którzy ponoszą ich konsekwencje.
A którą z tych osób jest według pani młody Jamal?
Szczerze mówiąc, nie wiem.
I nie obchodzi mnie to.
Mam namierzyć jego dziewczynę, a nie jego.
Jego szukają policjanci od tego bałaganu.
Dziewczyna wiedziała, że dla Omara
meczet był drugim domem, gdy tu mieszkał.
A pan – jego drugim ojcem.
Jest zakochana. To normalne, że głupio robi.
Wszyscy to znamy.
Ale uciec na plażę to jedno,
a ryzykować życie to drugie.
Jest zakochana, to prawda.
- Ale wie, co robi. - Widział ją pan?
Nie.
„Wy, którzy wierzycie,
okazujcie bojaźń przed Allahem
i bądźcie wraz z prawdomównymi”.
Sura 9, wers 119.
Czytała pani również Koran.
Tak. Ale ja nie muszę się kierować jego prawami.
Moim prawem jest kochać Allaha.
On kieruje moimi krokami.
Kroki Edurne prowadzą ją na pewną śmierć.
Jeśli pan coś wie, niech mi pan powie.
Nie mogę pani pomóc.
Dobrze.
Co się dzieje?
Nic.
To tylko skurcze Braxtona Hicksa.
Fałszywy alarm.
Zabrać panią do szpitala?
Nie, nie trzeba.
Nie chcę wiedzieć, jakie będą prawdziwe skurcze.
Muszę iść.
Idzie.
Tereso...
czemu nie mogę wejść?
Nie widział pan maila?
Nie.
Dziś nadzwyczajne zebranie zarządu.
Zebranie? Po co?
Nie wiem, panie Azkárate.
Kto je zwołał?
Co się tu dzieje?
Kto je zwołał?
Pański ojciec.
Po co?
Nie wiem.
Znasz nawet rozmiar majtek ojca.
Na pewno wiesz, po co zwołał spotkanie.
Chodzi o...
Chodzi o pana rezygnację z prowadzenia firmy.
No tak.
Świetnie.
Panie Azkárate!
Powiedz ojcu, że przyjdę.
Na pewno już to robiłaś?
Tak.
Musisz odkręcić.
Dopasuj do siebie kolory.
Chcę, by zadziałało.
Przychodzę tu od sześciu lat,
więc zaufaj mi.
Wiesz co?
Mam psa,
który pasowałby ci do koloru oczu.
Nie mów.
Wolisz koty.
Ale pies...
Eche! Córka dzwoni.
Córka?
Wszystko gra?
Jestem z Omarem.
- Odda się w ręce policji? - Eche.
Ahmed...
ten, którego wysłałam do Omara...
nie żyje.
Co?
Zabili go na opuszczonej farmie koło Artei.
Pojedź tam. Może znajdziesz ciało albo jakieś dowody.
Edurne. Jesteś tego pewna?
Tak. Faceci przebrani za gliny aresztowali ich i wywieźli.
I zabili Ahmeda.
Może coś znajdziesz, nie wiem.
Pojedź tam. Więcej tropów nie mamy.
Pojadę.
Ale nie możesz przebywać z domniemanym terrorystą.
Zostaw go i przekonaj, by się poddał.
Raz to zrobiłam i zginął Ahmed.
- Mam billing imama. - Słucham.
Gdy Omar przyjechał do Madrytu, imam dostał sześć telefonów.
Któryś spoza książki telefonicznej?
Trzy.
A z trzech telefonów jeden, który zgłoszono jako zgubiony.
Komórka na nazwisko Inés Osoro.
Zgubiła go koło 14.00.
Co ciekawe, połączenie z tego telefonu do imama
wykonane zostało o 15.27.
Jamal mógł go ukraść
i kazał dziewczynie milczeć.
W momencie telefonu policja przeszukiwała meczet.
Połączenie trwało 19 sekund.
Imam rozłączył się, bo obok byli policjanci.
Zbadaliśmy telefon dziewczyny?
Tak. Dzwonił do niej ktoś z niezarejestrowanego numeru,
o 23.57.
Czterdzieści minut po zniknięciu Edurne z klubu.
A dokładnie 37.
Edurne Aranguren skierowała się do meczetu.
A imam dał jej numer, z którego dzwonił Omar.
Jesteś w łazience?
Szefie, jestem w ciąży, mam swoje potrzeby.
Jasna cholera.
A namierzymy niezarejestrowany telefon?
Jest wyłączony. Wyślę ci numer.
Myślisz, że są razem?
Ja nie myślę.
Ja to wiem.
Ja też.
Odezwę się.
- Uważaj na siebie. - Jasne.
Dziewczyna czy chłopak?
Nie dzwonisz od doby.
Nie wiem, czy jesteś w jebanym Cancun czy robisz, co trzeba.
Zadzwoń.
Gaizka...
co się dzieje?
Mamo.
Co zrobiłeś, że ojciec chce wyrzucić cię z firmy?
Oboje chyba go ostatnio rozzłościliśmy.
Ja go wystawiłem, ty rozdajesz nagrody jak na Dzikim Zachodzie.
Błagam! Ja nie naraziłam na szwank przyszłości firmy.
A jeśli cię wyrzucą,
ojciec zatrudni kogoś z zewnątrz.
To koniec rodzinnej firmy.
Spokojnie, mamo.
Dzięki mnie dobiliśmy targu z Japończykami.
Zarząd powinien się cieszyć.
Nie bądź naiwny.
Ojciec rozmawiał z Rekartem, Gabilondą i Usíą.
Wzięli jego stronę.
Tylko ja wzięłam twoją.
Nie wiem, czym go rozgniewałeś,
ale masz trzy godziny, by to naprawić.
O której mieli być?
Nie przyjdą.
Skończ z pesymizmem.
A mogłam odwołać.
Adila...
teraz już trudno.
Nikt nie przyjdzie. Pewnie się namówili.
Wciąż jest czas.
Nie.
Porozmawiam z Aissą.
Otwórz drzwi.
- Cześć! - Cześć.
Świetnie, że przyszliście.
Aissa na was czeka.
- Wejdźcie. - Idźcie.
Wybacz, nie mogliśmy zaparkować.
To trudna okolica.
Witamy.
Tak? Kto tam?
Otworzyło się?
Nie patrz tak.
Nie wykluczam porzucenia cię,
ale nie dziś.
Zaczekaj tu.
Potem cię wypuszczę do kibla.
Stać!
Ta suka to psychopatka.
Nie, ale łatwego charakteru nie ma.
Proszę opuścić broń.
To pana pies?
W sumie nie, ale proszę nie celować.
Ni chuja! Ugryzła mnie!
Nie! Proszę opuścić broń.
To pies stróżujący. Denerwuje się na widok pistoletu.
A ja się denerwuję, gdy pokazuje mi się zęby.
Proszę mi zaufać.
Manola, przestań. Kurwa!
Zachowujmy się jak ludzie. I psy.
Zapewniam, że jeśli odłoży pan broń,
Manola się uspokoi.
Proszę spojrzeć na łydkę. Rozgryzła jak kurczaka!
To samo zrobi z resztą ciała, jeśli się pan nie wycofa.
Nie, jeśli ją zastrzelę.
Świetnie. Proszę strzelać.
Niech pan strzela!
Oby był pan strzelcem wyborowym,
bo jeśli pan spudłuje, Manola będzie miała niezłą ucztę.
Lubi krwiste mięso.
Sklep z narzędziami.
Powiedział mi pan, że jeśli coś odwalę,
mam szukać innej pracy, by wyżywić syna.
A więc sklep?
Jest w rodzinie od pięciu pokoleń.
Sklep Olaegich.
Gdy ktoś zda egzamin na policjanta lub coś podobnego,
rodzice zazwyczaj się cieszą.
Ale moi...
Gdy zdałam do baskijskiej policji,
zasmuciłam ojca.
Potrzebował następcy.
Teraz go uszczęśliwię.
Przechodzi na emeryturę i chce sprzedać sklep.
Cóż...
ma pani dwie opcje.
Spełnić marzenia ojca i przejąć rodzinny biznes lub...
Lub?
Dołączyć do nas.
Jest pani pitbullem.
Nie wypuści pani ofiary z pyska.
Jest pani sprytna.
Zaimponowała mi sztuczka z porodem.
Ale jest pani wrzodem na dupie.
Jeśli pani nie zamknę na cztery spusty, nie podda się pani.
Więc przyszło mi do głowy,
że powinna nam pani pomóc z Jamalem.
Co pani na to?
Nie ufam panu.
Poznaje pan?
Dziennikarz znalazł to w gównie psa.
Nie lubię tajemnic.
I nie lubię lekceważenia.
Zrobił pan obie rzeczy.
Gra pan nieczysto.
Usuwa pan dowody,
jak pas szahida Jamala.
Przypadkowy wybuch na komendzie bez ofiar?
Dziwne.
Albo gdy Omar dzwonił, ale się wycofał.
Traciłam cenny czas, czekając na pana.
Żeby pana ludzie dotarli tam przed nami.
Nie wiem po co,
ale wiem jedno.
Wcale nie chcecie aresztować Omara Jamala.
Zapalimy?
Zna pani Abdula-Azima?
Na pewno nie, bo o to zadbaliśmy.
Abdul-Azim to, powiedzmy...
nowa gwiazda dżihadyskiego terroryzmu.
To on stoi za atakami w Europie.
Dowiedzieliśmy się, że może być w Hiszpanii.
To on wymyślił zamach w Bilbao.
Jamal jest pionkiem.
Chcieliśmy dotrzeć przez niego do szefa.
Więc tak...
pozbyliśmy się pasa.
Pojechaliśmy po Jamala,
gdy chciał się poddać.
Ale wystraszyliśmy go.
Chcieliśmy, by zaprowadził nas do Azima,
ale nie udało się.
Zgubiliście go?
Zdarza się.
Ale media by oszalały.
Teraz zna pani prawdę.
Zapytam raz jeszcze.
Dołączy pani do nas?
Nie wiem.
Wciąż mi się coś nie klei.
Kuśtykanie, o którym mówiła dziewczyna Omara,
czy usunięte wiadomości.
Wątpi pani w winę Jamala?
Ma być ofiarą spisku? Kozłem ofiarnym?
Mówię, że nie wszystko rozumiem.
Może to pani zrozumie.
Sprzed kilku godzin.
Próbowaliśmy to ukryć,
ale w dobie Internetu to niemożliwe.
Jestem Omar Jamal.
Moi bracia i ja wykonujemy święte rozkazy
z Koranu i Sunny.
Sto lat! Niech żyje nam!
Kieruje nami prorok.
My, wierni, dobywamy jego miecza.
Trzymamy go mocno i z determinacją.
Swoimi działaniami czcimy proroka i niesiemy jego słowo.
Słowo pokoju i miłości.
Słowo islamu.
Jesteśmy niezależną komórką, która rozszerzy kalifat.
W imieniu Allaha i wszystkich naszych braci.
Męczenników, którzy przelali krew, by popularyzować naszą wiarę.
Jedyną wiarę.
Ten zamach rozpoczyna rekonkwistę,
ale mścimy też naszych synów i braci
zabitych przez międzynarodową koalicję w kalifacie
i na innych naszych terenach.
Odpowiemy na każdy atak.
Odpowiemy na oburzenie, które codziennie nas spotyka.
To jest dżihad.
Jako wojownicy Allaha...
nie boimy się waszej policji i armii.
Nie boimy się więzienia
i tortur.
Ani śmierci.
Dlatego zwyciężymy.
Bo za każdym męczennikiem
stoi setka ludzi, która pomści swojego brata.
To wojna, której nie przegramy.
I wojna, której wy nie wygracie.
Nasze zamachy są i będą błogosławione przez Allaha.
To obietnica
i ostrzeżenie dla tych, którzy chcą się uczyć.
Cała reszta
pójdzie drogą niewiernych straconych w Bilbao.
Nadszedł ten dzień.
Dziś na Zachodzie wzbierze prawdziwy sztorm.
Jest szczepiona?
Już mówiłem, że tak.
Potrzebuję zastrzyku przeciwtężcowego.
Ten nigdy nie zaszkodzi.
Na wszystko zadziała.
Pewnie trzeba założyć szwy.
Nie.
Bandaż wystarczy.
Pieprzona suka.
Biedna psina.
To nie jej wina,
a właścicielki, mojej eks. To jej charakter.
Gdyby ją pan poznał,
zrozumiałby pan.
Powinien pan ją zaszlachtować.
Moją byłą?
Niech pan mnie nie kusi.
Właściwie...
co pan tu robi?
To teren prywatny.
Tak, wiem.
Zrobiłem parę zdjęć.
Chciałem poprosić o pozwolenie,
ale nikogo nie widziałem.
Azkárate pana przysłał?
To pana szef?
Spokojnie.
Mówił, że interesuje go ta działka.
Tak, pracuję dla niego.
Wysyła mnie w różne miejsca,
a ja przy okazji zabieram morderczą psinę byłej na spacer.
Jeśli pana znów tu przyśle,
potrzebne będzie pozwolenie.
Przekażę.
Mówił pan, że był tu w poniedziałek?
- W środę. - Jasne.
Miły facet.
W zasadzie sądzę, że tacy ludzie mają kij w tyłku.
Ale pan Azkárate wydawał się zwyczajny.
Wspaniały człowiek.
Zrobiliśmy sobie zdjęcie.
Proszę.
Selfie, czy jak to mówią.
O, to my.
Cóż...
Wiemy, co tu robimy,
więc zaczynajmy.
Sypiam z żoną brata.
Dlatego ojciec chce mnie usunąć z funkcji.
Gaizka, proszę.
Jeszcze rano był zadowolony.
Pogratulował mi.
Nie skłamię, jeśli powiem, że to był pierwszy raz
od czasów liceum.
Ale potem dowiedział się, że sypiam z żoną brata.
Kochanego Gorki.
Dlatego chce mnie zwolnić.
Nie jestem dumny z tego, co się stało.
Almudena też nie.
To mieszanka bólu po śmierci brata,
zawrotów głowy, strachu,
samotności... Nie wiem.
Nigdy bym się tego nie spodziewał,
ale stało się.
Akurat w dzień spotkania z Japończykami.
Szwagierka była załamana.
Coś w niej pękło.
Pomyślałem, że jest ważniejsza od Japończyków.
Bo w moim zarządzaniu
najważniejsi są ludzie.
Wiedzcie tylko jedno.
Możecie zmienić zdanie i zostawić mnie na czele firmy.
Znam swojego ojca.
Pewnie już zaproponował kandydata.
Rekina, który nas jeszcze wzbogaci.
Kogoś innego niż ja.
Nigdy cię nie zapomnę, Rekarte.
Ani tego, gdy twoja firma była
na skraju bankructwa i namówiłem brata, by ją kupił.
Nie zapomnę, że dzięki Menchu
kupiliśmy ziemię pod fabrykę.
Nie zapomnę waszych wysiłków, by nie zatonąć w momencie kryzysu.
Ta firma rośnie dzięki wam,
waszemu wysiłkowi,
wsparciu.
Bo jesteśmy rodziną.
Chcę, byśmy wciąż nią byli.
Rodziną.
A teraz wybaczcie,
wyjdę na czas głosowania.
Myślałem, że ojciec mi to przekaże.
Zarząd zdecydował, że zachowasz funkcję prezesa firmy.
Mamo...
A co do mnie i Almudeny...
Nie masz zasad.
Chryste!
Możesz przestać?
Nie zjedliśmy tortu.
Adila...
Mamy trzy nieotwarte lemoniady.
Może zwrócę.
Proszę, porozmawiamy?
Nie ma o czym.
Jasne, że jest!
Jestem zajęta.
Omar przyznał, że zabił tych ludzi. Twój syn.
To nie mój syn. Musieli go oszukać.
Albo zmusić. To nie był on.
Adila, to szaleństwo.
Wideo jest prawdziwe.
Czego ci więcej trzeba?
Co masz na myśli?
Od początku sądziłeś, że Omar jest winny.
Powiedz prawdę!
To nie ma znaczenia.
To nagranie wszystko zmienia.
Od kiedy tak myślisz? Powiedz!
Powiedz, że dziecko, które trzymałeś w ramionach, tuliłeś do snu,
którego rany opatrywałeś,
z którym się bawiłeś, jest zabójcą.
No powiedz!
Myślę, że to zrobił.
Wynocha z mojego domu.
Wynocha!
Napisy: Marta Przepiórkowska